یادداشت ها

دخترم
وقتی کسی با یه قلب شکسته میاد پیشت، دنبال فرمول جادویی برای حل مشکلش نیست. بزرگ‌ترین هنر توی روابط انسانی اینه که بتونی فقط «شنونده» باشی، بدون اینکه قضاوت کنی یا بخوای نقش قهرمان رو بازی کنی و همه‌ چیز رو تغییر بدی. یه وقتایی آدم‌ها فقط نیاز دارن یکی کنارشون بشینه و بهشون بگه می‌فهمم چقدر سخته. همدلی یعنی همین که توی تاریکی کسی بشینی، بدون اینکه اصرار داشته باشی فوراً چراغ رو براش روشن کنی.

دختر قشنگم
همیشه بهت گفتن مثل یک پرنسس بی‌نقص باش، اما من می‌خوام بهت بگم که «کامل بودن» یه تله‌ست. آدمیزاد با ترک‌هاش قشنگه، چون نور از همین ترک‌ها وارد میشه. خودت رو با تمام ضعف‌ها و خستگی‌هات دوست داشته باش. وقتی یاد بگیری با سایه‌های خودت رفیق بشی، دیگه هیچکس توی دنیا نمی‌تونه از نقطه‌ضعف‌هات علیه خودت استفاده کنه. خودشناسی یعنی پذیرفتن همین تاریکی‌های کوچیکی که کنار روشنی‌هات، ازت یه انسان واقعی می‌سازن.

بعضی وقت‌ها دنبال این می‌گردیم که برای هر اتفاقی یک دلیل بزرگ پیدا کنیم. انگار زندگی باید همیشه منطقی و قابل توضیح باشه. اما حقیقت اینه که خیلی از روزهای زندگی فقط باید زندگی بشن. نه درسی دارن، نه پیام مخفی. گاهی آرامش از جایی شروع می‌شه که دست از معنی‌تراشی برای همه چیز برمی‌داریم و فقط اجازه می‌دیم زندگی جریان داشته باشه.

دخترم
خاکی بودن دست آدم‌ها
هیچی از زیبایی دست‌هاشون کم نمیکنه.
نامرتب بودن لباس آدم‌ها
هیچ ربطی به تشخص و ارزش اون‌ها نداره.
نوع صحبت کردنشون هیچ ربطی به فهم و
قلب مهربونشون نداره.
انسان‌ها رو فقط با روحشون قضاوت کن
و فقط روحشون رو در آغوش بگیر

برای درمان زخمت کسی رو قربانی نکن
چون اگه یه ذره وجدان توی وجودت داشته باشی
بعد از اینکه زخمت درمان شد
مجبوری زخم تازه و دردناک‌تری رو تجربه کنی
و اون زخم، خودتی

دخترم
به پسر آینده‌ت امن بودن رو یاد بده.
بهش بگو زیبایی هر آغوشی به امن بودنشه.
بهش یاد بده نخواستن‌های آدم‌ها رو محترم بدونه
و به خاطر خواستن‌های خودش
به کسی حس ناامنی نده.
بهش بفهمون که باید همیشه بفهمه
که هیچکسی مسئول نیازهای مردونش نیست.